Όπως μαθαίνουμε από τη σελίδα του Άκη Πετρετζίκη, η τερίνα είναι ένα γαλλικό ορεκτικό που μοιάζει με πατέ και έχει πάρει το όνομά της από το σκεύος στο οποίο ψήνεται. Tερίνα από αντιλόπη με τρούφες έτρωγαν λοιπόν οι πελούσιου Παριζιάνοι κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Παρισιου΄ από τους Πρώσους στα τέλη του 1870. Πώς γίνεται κατά τη διάρκεια μιας πολιορκίας αυτοί να δοκιμάζουν «εξωτικές» γεύσεις;

Οι Πρώσοι αφο΄του κατατρόπωσαν τον Ναπολεόντα τον Γου, τον ανιψιό του Βοναπάρτη, στη μάχη του Σεντάν, προχώρησαν στον αποκλει-σμό του Παρισιού: επέτρεπαν στους ανθρώπους να μπουν και να βγουν από την πόλη, όχι όμως και στα εμπορεύματα. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι οι τιμές των τροφίμων ανέβηκαν στα ύψη, το οποίο με τη σειρά του σήμαινε ότι ο κόσμος πεινούσε. Όλοι; Όχι φυσικά.

Οι πολυμήχανοι μπουρζουάδες με το πρόσχημα της σίτισης των πεινασμένων, έσφαξαν τα ζώα του ζωολογικού κήπου, όπως ελέφαντες, ζέβρες, ταράνδους και καμήλες. Το κρέας από τα καημένα τα ζωάκια δεν έφτασε ποτέ στους πτωχούς. Αντίθετα, εμφανίστηκε στα μενού των σούπερ πολυτελών εστιατορίων, όπου οι πελούσιοι μπορούσαν να δοκιμάσουν «αρκούδα με σάλτσα πιπεριών» και «τερίνα από αντιλόπη με τρούφες». Έκαναν δηλαδή την πολιορκία – ευκαιρία γευσιγνωσίας και νέων εμπειριών!

Αυτά τα ωραία μαθαίνουμε από το βιβλίο The Paris Commune: A Brief History, της Carolyn J. Eichner από τις εκδόσεις Rutgers University Press. Το βιβλίο είναι ακριβώς αυτό που λέει ότι είναι: μια σύντομη ιστορία της Κομμούνας. Πρόκειται για μια εκατοσταριά σελίδες που δεν απαιτούν προηγούμενη γνώση με το θέμα αφού με συνοπτικό τρόπο τα λένε όλα όσα πρέπει να πουν.

Αλλά γιατί μιλάμε τώρα για την Κομμούνα;

Γιατί πόσο καλύτερο είναι να περιμένουμε το ούτως ή άλλως αναπόδραστο τέλος μας, βουτηγμένοι μέχρι τα μαλλιά στον βούρκο της αλλοτρίωσης, και χωρίς μάλιστα να μιλάμε και για την Κομμούνα;